Bir varmış bir yokmuş, huzurlu Evergreen Vadisi krallığında iyi kalpli bir prenses yaşarmış. Adı Elara’ymış. Günlerini şatonun gül bahçelerinde dolaşarak, kütüphanedeki eski parşömenleri okuyarak ve köylülerin dertlerini dinleyerek geçirirmiş. Evergreen Vadisi, yuvarlanan yeşil tepeleri, ötücü kuşlarla dolu derin ormanları ve billur mavi suların üzerinde mermer tepeye kurulmuş görkemli şatosuyla ünlüymüş.
Ormanın kenarındaki küçük bir kulübede Finn adında genç bir çocuk yaşarmış. Finn zeki, maceraperest ve öğrenmeye hevesliymiş. Ormanda gezmeyi, ağaçlara tırmanmayı ve gizli dereleri bulmayı çok severmiş. Mütevazı kökenlerine rağmen kalbi cesur ve dürüstmüş. Her akşam annesine ekmek pişirmede yardım eder, ocağın başında hikâyeler anlatırmış.
Bir gece ay ışığında krallığa fısıltılar yayılmış: Karanlık Grimbark Ormanı’ndan bir trol çıkmış. Ormanın canlıları onun adını duyunca titrermiş—kurnaz ve zalim Gorthak. Altın, yiyecek ya da daha kötüsü: masum canlar talep edermiş.
Evergreen Vadisi’nin kuzeyindeki dağ geçidini kapatmış, tehditler savurmuş, yolcuları korkutup kaçırmış. Köylüler dehşete kapılmış, ticaret durmuş, korku sis gibi çökmüş. Prenses Elara söylentileri duyunca büyük bir sorumluluk hissetmiş; ama kralın şövalyeleri yaratıkla savaşmaya ya da anlaşmaya çalıştığında başarısız olmuşlar.
Bir sabah, Gorthak bir tüccar kervanını kovduktan sonra, Prenses Elara kalenin kapılarını açmış. Beyaz atına binmiş ve kararlı bir şekilde trolle buluşmaya gitmiş. Ahırın yanında kuş yuvası yapan Finn, prensesi görünce şaşırmış. Cesaretini toplayarak koşmuş:
“Hanımım, lütfen—size eşlik edebilir miyim? Ormanı ve gizli patikaları bilirim. Yardımcı olabilirim.”
Prenses Elara çocuğun dürüst gözlerine, kararlı sesine bakmış. Atından inmiş.
Böylece ikisi birlikte Grimbark Ormanı’na doğru yola çıkmış. Köylüler umutla arkalarından bakmış. Finn onları gölgeli açıklıklardan, yosunların üzerinde dans eden ışıkların içinden geçirmiş. Prenses Elara başı dik, yol giysileri içinde bile asil ve kararlıymış.
Dağ geçidine yaklaştıklarında Gorthak’ın homurtuları yankılanmış. Dev gibi ortaya çıkmış: yeşilimsi gri teni, kıvrık boynuzları, yarı sarkık yarı buruşuk yüzüyle korkutucuymuş. Gözleri köz gibi parlıyormuş. Haraç istemiş.
Prenses Elara öne çıkmış, sesi sakin ama sertmiş:
“Seninle konuşmaya geldik, trol. Altın değil, barış teklif ediyoruz. Söyle bize, ne istiyorsun?”
Gorthak alay etmiş:
“İstediğim şey sizin sahip olduğunuz: korku, güç, saygı! Her iki haftada bir haraç istiyorum.”
Finn prensesin kulağına fısıldamış:
Elara başını sallamış. “Bir fikrim var.”
Yine trolle dönmüş:
“Büyük trol, bir bilmece yarışması teklif ediyorum. Eğer ben kazanırsam, geçidimizi sonsuza dek terk edeceksin. Sen kazanırsan, her gün istediğin gibi haraç vereceğiz.”
Gorthak kahkaha atmış. “Bilmece mi? Eğer kaybedersem gitmem gerekir? Ha! Pekâlâ. Sor bakalım.”
Prenses Elara Finn’e dönmüş. “Adil ve zekice bir bilmece biliyor musun?”
Finn gülümsemiş. “Biliyorum, hanımım.”
Elara başlamış:
Gorthak kafasını kaşımış, öfkelenmiş. “Bu saçma! Zamanımı boşa harcıyorsun!” diye kükremiş.
Finn sessizce: “İzin verin ben söyleyeyim.”
Elara başıyla onaylamış.
Finn trolle dönmüş: “Bu sevgidir, Gorthak—kalbindeki sevgi ya da eksikliği. Dünyayı doldurur ama avucuna sığar.”
Gorthak’ın homurtusu ormanı inletmiş, kuşlar uçup gitmiş. Saldıracak gibi olmuş ama gözlerinde bir kıvılcım belirmiş.
“Sevgi mi? Huh… Ben sevgiyi tanımam. Yalnızca açlığı ve korkuyu bilirim.”
Elara öne çıkmış: “O halde sana korkudan fazlasını sunayım: dostluk. Karanlıkta yaşamak zorunda değilsin. Ormanda düşman değil, dost olarak kalabilirsin. Tehdit etmek yerine koruyabilirsin.”
Orman sessizliğe bürünmüş. Sonunda Gorthak başını eğmiş: “Prenses… sen kılıç değil, merhamet sunuyorsun. Bana… aidiyet mi veriyorsun?”
Elara başını sallamış. “Her yaratık bir yere ait olmayı hak eder. Troller bile.”
Gorthak Finn’e bakmış. “Ve sen çocuk… korkmadan akıllıca konuşuyorsun.” Derin bir iç çekmiş. “Dostluğu deneyeceğim. Korku istemeyeceğim. Geçidi koruyacağım.”
Köylüler sevinçle bağırmış. Sepetler dolusu ekmek ve meyve getirmişler. Gorthak şaşkınlıkla kabul etmiş. “Bu… bu haraç değil… ama daha iyi hissettiriyor.”
Prenses Elara eğilmiş: “Teşekkürler, dostum.”
Ve böylece yeni bir çağ başlamış. Gorthak geçitte yaşamış, yolcuları selamlamış, fırtınalarda köylüleri uyarmış, kaybolanları yönlendirmiş. Prenses sık sık onu ziyaret etmiş, Finn de köyden haber getirmiş.
Zamanla Gorthak’ın kalbi yumuşamış. Gürleyerek gülermiş, ağaçlardan yapraklar dökülürmüş. Finn’e ormanın işaretlerini öğretmiş, Finn de ona parşömen okumayı öğretmiş.
Bir gün fırtına çıkmış. Kayalar yuvarlanmak üzereymiş. Gorthak kükreyerek insanları güvenli yollara yönlendirmiş, çocukları sırtında taşımış. Birçok hayat kurtarmış.
Fırtınadan sonra Elara ona sarılmış: “Birçok kişiyi kurtardın.”
Gorthak içtenlikle: “Önceden hiçbir şeyim yoktu. Şimdi—sizin sayenizde—amacım var.”
Finn gülmüş: “Her zaman gücün vardı. Şimdi kalbin de var.”
Kral haber almış ve emir çıkarmış:
“Evergreen Vadisi Kralı’nın buyruğuyla, Trol Gorthak bundan böyle Grimbark Geçidi’nin Muhafızı ilan edilmiştir. Cesareti, dostluğu ve bilgeliği onurlandırılır.”
Ve bir zamanlar düşman olan trol, kahraman olmuş. Ormanda huzurla yaşamış, saygı görmüş, sevilmiş. Prenses Elara ve Finn onun ömür boyu dostları kalmış.
Korku isteyen trol; dostluk sunan prenses; cesareti fısıldayan çocuk—ve birlikte düşmanı muhafıza dönüştürmüşler.
Finn ise artık bir şövalye olarak ekler: “Bazen en büyük zafer yenmekte değil, anlamaktadır.”
Ve Evergreen Vadisi halkı bu dersi asla unutmamış.
Böylece birçok nesil barış ve dostluk içinde yaşamışlar.
