Fakir bir oduncu, ormandaki derin bir gölün kenarında ağaç kesiyordu. Gün geç vakitti ve oduncu yorgundu. Güneş doğduğundan beri çalışıyordu ve darbeleri sabah olduğu kadar kesin değildi. Böylece baltası elinden kaydı ve göle düştü.
Oduncu çaresizdi. Balta, geçimini sağlamak için sahip olduğu tek şeydi ve yeni bir tane alacak parası yoktu. Ellerini buruşturup ağlarken, tanrı Merkür aniden ortaya çıktı ve ne olduğunu sordu. Oduncu olanları anlattı ve hemen nazik Merkür göle daldı. Yeniden çıktığında elinde muhteşem bir altın balta vardı.
“Bu senin baltan mı?” diye sordu Merkür oduncuya.
“Hayır,” dedi dürüst oduncu, “bu benim baltam değil.”
Merkür altın baltayı kıyıya koydu ve tekrar göle daldı. Bu sefer gümüş bir balta çıkardı, ama oduncu yine baltasının sadece ahşap saplı sıradan bir balta olduğunu söyledi.
Merkür üçüncü kez daldı ve çıktığında kaybolan baltayı elinde tutuyordu.
Fakir oduncu, baltasının bulunmasına çok sevindi ve nazik tanrıya yeterince teşekkür edemedi. Merkür, oduncunun dürüstlüğünden çok memnundu.
“Dürüstlüğüne hayranım,” dedi, “ve ödül olarak üç baltayı da alabilirsin — altın, gümüş ve kendi baltan.”
Mutlu oduncu hazineleriyle evine döndü ve kısa süre sonra şansının hikâyesi köyde herkes tarafından bilinir oldu. Artık köyde, aynı iyi şansı kolayca elde edebileceklerine inanan birkaç oduncu vardı. Ormana koştular, biri burada, biri orada, baltalarını çalılıkların içine saklayıp kaybettiklerini iddia ettiler. Sonra ağladılar, sızlandılar ve Merkür’den yardım istediler.
Ve gerçekten, Merkür ortaya çıktı, önce birine, sonra diğerine. Herkese altın bir balta gösterdi ve her biri bunu kaybettikleri balta olarak hevesle talep etti. Ama Merkür onlara altın baltayı vermedi. Oh hayır! Bunun yerine, herkese bununla sert bir darbe vurdu ve evlerine gönderdi. Ve ertesi gün kendi baltalarını aramaya geldiklerinde, hiçbir yerde bulunamadılar.
Dürüstlük en iyi politikadır.
