W cichej wiosce Willowbrook, położonej między wysokimi, szmaragdowymi wzgórzami, mieszkał smok o imieniu Ember. Ember nie był jak inne smoki w opowieściach. Podczas gdy jego kuzyni ryczeli i pluli ogniem, Ember uwielbiał czytać książki, malować chmury i słuchać śmiechu dzieci z wioski z daleka.
Każdego dnia dzieci spieszyły się do swojej radosnej szkoły, prowadzonej przez ich ukochaną nauczycielkę, panią Wren. Pani Wren była ciekawa i życzliwa, zawsze gotowa z opowieścią lub piosenką. Zauważała, jak w słoneczne dni cienie skrzydeł przemykają po oknach jej klasy. Podejrzewała, że ktoś magiczny obserwuje z lasu.
Następnego dnia znalazła nieśmiałą notatkę napisaną dużymi, starannymi literami. Brzmiała: "Jestem Ember. Chcę się uczyć, ale jestem za duży i za bardzo inny."
Pani Wren uśmiechnęła się i wysłała kolejną notatkę: "Drogi Ember, tu każdy jest mile widziany. Przyjdź, kiedy będziesz gotowy."
Pani Wren powitała Embera ciepłym uśmiechem. Zebrała dzieci i powiedziała: "Pomóżmy Emberowi uczyć się z nami."
Na początku Ember był niezdarny. Próbował używać ołówków, ale łamał je swoimi pazurami. Chciał usiąść na krześle, ale to pod nim się rozsypało. Dzieci chichotały, ale pani Wren delikatnie przypomniała im: "Wszyscy mamy rzeczy, w których jesteśmy dobrzy. Ember musi tylko znaleźć swoją."
Pewnego deszczowego popołudnia pani Wren ogłosiła niespodziankę: "Jutro Dzień Talentów! Każdy może pokazać coś wyjątkowego."
Ember martwił się całą noc. Dzieci potrafiły śpiewać, tańczyć i pięknie rysować. Co mógłby zrobić smok?
Użył swojego ognia, nie żeby przestraszyć, lecz by malować w powietrzu wzory tęczy, które błyszczały i świeciły. Dzieci i pani Wren biły brawo, zachwycone, bo nikt nigdy nie widział takiej magicznej sztuki.
Od tego dnia Ember wracał co tydzień. Pomagał malować murale, opowiadał historie i uczył dzieci dostrzegać magię w każdym, niezależnie od różnic.
