W sennym sercu Lasu Maplewood mieszkali Benny Niedźwiedź i Ruby Króliczka — najlepsi przyjaciele na świecie. Benny był duży i łagodny, miał doskonały nos do miodu i śmiech, który dudnił niczym grzmot. Ruby była szybka i sprytna, kochała przygody, a jej uszy drgały przy każdym dźwięku.

Pewnego jasnego, błękitnego poranka, gdy rosa lśniła na czubkach źdźbeł trawy, Ruby podskoczyła do jaskini Benny’ego z planem. „Dziś w nocy jest ostatnia pełnia lata!” zapiszczała z podekscytowaniem. „Upieczmy Placek Księżycowego Blasku i urządzimy piknik o północy. Przynosi szczęście!”

Oczy Benny’ego rozbłysły. Nigdy wcześniej nie próbował Placka Księżycowego Blasku. „Czego nam potrzeba?”

Ruby rozwinęła pergaminowy zwój. „Jednej filiżanki dzikich borówek, trzech kawałków plastra miodu, szczypty srebrnego pyłku z dmuchawca i jednego promienia księżyca.”

Pierwsze trzy składniki były łatwe do zdobycia. Benny poczłapał po plastry miodu do swojej ulubionej pasieki (z uprzejmym skinieniem głowy w stronę pszczół). Ruby przemknęła przez zarośla w poszukiwaniu najsoczystszych borówek, a razem znaleźli łąkę pełną dmuchawców i strząsnęli ich srebrny pyłek do słoika.

Ale promień księżyca? To było trudne. „Musimy poczekać do północy” — powiedziała Ruby. „Promienie księżyca można złapać tylko w szklanym słoiku pod największym i najjaśniejszym księżycem.”

Przez cały dzień się przygotowywali. Benny zamiatał omszałą polanę. Ruby wyłożyła foremkę do ciasta miękkimi liśćmi paproci. Śmiali się, śpiewali i próbowali borówek — tak na wszelki wypadek, oczywiście.

W końcu las zaiskrzył się srebrem, gdy księżyc wspiął się wysoko na niebo. Benny i Ruby na palcach weszli na polanę, trzymając pusty słoik. Patrzyli, jak promień księżyca przelewa się przez gałęzie.

„Teraz!” — wyszeptała Ruby. Podała słoik Benny’emu. Ostrożnie wyciągnął łapę, lecz promień księżyca wymknął się.

„Jestem za wolny” — westchnął Benny.

„Spróbujmy razem” — powiedziała Ruby. Wskoczyła na plecy Benny’ego i razem wyciągnęli się, pochylili, aż wreszcie — dokładnie w chwili, gdy księżyc świecił najjaśniej — słoik złapał w sobie cienki skrawek promienia księżyca. Wewnątrz jarzył się delikatnie, wirując niczym srebrzysta mgła.

Przy kocu wymieszali promień księżyca z borówkami, plastrem miodu i pyłkiem z dmuchawca. Placek lśnił i migotał. Ruby wsunęła go w żar ogniska, by się upiekł, a Benny patrzył w gwiazdy.

Wkrótce zapach słodkich jagód i złotego miodu popłynął między drzewami. Ciekawskie myszy, płochliwe jelenie, a nawet mądra stara sowa podeszły bliżej, zwabione pysznym aromatem.

Ruby i Benny zaprosili wszystkich na swój północny piknik. Pokroili magiczny placek i rozdali kawałki dookoła. Z każdym kęsem przyjaciele chichotali, szeptali życzenia i czuli w sercach ciepło oraz radość.

Gdy Benny oblizywał swoje lepkie łapy, a Ruby strzepywała okruszki z wąsików, księżyc nad nimi zdawał się uśmiechać. „To najlepszy Placek Księżycowego Blasku, jaki kiedykolwiek jadłem” — zamruczał Benny.

„To magia dobrych przyjaciół i odrobiny księżycowego światła” — zgodziła się Ruby.

Od tamtej nocy, ilekroć księżyc był w pełni, zwierzęta Lasu Maplewood zbierały się na piknik o północy, mając nadzieję na kawałek Placka Księżycowego Blasku i szczyptę magii dzielonej wśród przyjaciół.

Królik i niedźwiedź odkrywają magię pod księżycem w lesie.