Dawno, dawno temu, w wielkim zamku nad lśniącym jeziorem mieszkała księżniczka Lila. Nosiła piękne suknie i jadła najsmaczniejsze ciasta, ale czuła się bardzo samotna. Jej rodzice, król i królowa, byli zawsze zajęci, a w zamku nie było dzieci do zabawy.
Pewnego słonecznego poranka księżniczka Lila podeszła do brzegu jeziora. Jej złote włosy błyszczały w świetle. Rzucała kamyczki do wody i westchnęła. Nagle usłyszała ciche „kwa, kwa”. Spojrzała w dół i zobaczyła małą brązową kaczkę, która pływała tuż obok.
Kaczka zakwakała ponownie i podpłynęła bliżej. Ku wielkiemu zdziwieniu Lili nie odpłynęła, lecz wyskoczyła na trawę i przechyliła główkę, przyglądając się jej uważnie.
Lila zachichotała. „Chcesz się ze mną pobawić?” zapytała z nadzieją.
Każdego dnia Lila przychodziła nad jezioro. Opowiadała kaczce wszystkie swoje sekrety, śpiewała piosenki i plotła dla niej wianki z rumianków. Kaczka słuchała cierpliwie, czasem kwacząc tak, jakby rozumiała każde słowo. Lila nazwała ją Mniszek, bo jej puszyste piórka przypominały jej żółty kwiat.
Pewnego popołudnia, podczas zabawy w chowanego, Lila potknęła się o korzeń i upadła. Zdarła kolano i zaczęła płakać. Mniszek szybko do niej podbiegł, delikatnie dotknął ją dziobem i został przy niej, dopóki nie przestała płakać.
Następnego dnia rodzice Lili zauważyli jej promienny uśmiech. „Wyglądasz na tak szczęśliwą, Lilo!” – powiedziała królowa. „Co się zmieniło?”
Lila opowiedziała im o Mniszku. Król i królowa byli zdumieni, bo nigdy wcześniej nie widzieli jej tak radosnej. „Czasami” – powiedziała królowa – „najlepsi przyjaciele pojawiają się w najmniej spodziewanych miejscach.”
I tak, w zamku nad jeziorem, księżniczka i jej przyjaciółka kaczka żyły długo i szczęśliwie, dzieląc się śmiechem, przygodami i magią prawdziwej przyjaźni.
